ฉันลืมไปแล้วว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่
ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงกลายเป็นแบบนี้
วันเวลานับวันดูเหมือนยิ่งยาวนานขึ้น

และไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น
แล้วเช้าวันใหม่จะมาถึงได้อย่างไรหล่ะ ฉันไม่รู้เลยจริงๆ.....
 ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง
ได้แต่เฝ้ามองวันเวลาที่หมุนไปอย่างช้าๆ
เธออยู่ไหน...เธอทำอะไรอยู่...
เพราะว่าสิ่งที่ฉันคิดถึงก็มีแค่เรื่องของคนคนเดียว
ฉันรู้.....ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้
ฉันรู้.....ว่าฉันไม่อาจรักเธอ
คำสารภาพของฉันมันอาจจะทำให้เธอเจ็บปวดมากไปกว่านี้
ฉันรู้.....ฉันรู้.....
ฉันรู้....(ฉันรู้...)ฉันทำอะไรไม่ได้เลย (ไม่ได้เลย...)
ฉันทำได้แค่คิดถึงเธอเท่านั้น
ถ้าหากว่าฉันหลับตาลง หรือลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ฉันก็ยังคิดถึงเพียงแค่เรื่องของคนคนเดียวอยู่ร่ำไป
ความทรงจำที่ฉันเองไม่สามารถลบมันออกไปได้แม้แต่วินาทีเดียว (กระทั่งจนวันนี้....)
ฉันยังคงคิดถึงเธอ
คิดถึงเธอ.....
ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง
ได้แต่เฝ้ามองวันเวลาที่หมุนไปอย่างช้าๆ
ธออยู่ไหน...เธอทำอะไรอยู่...
เพราะว่าสิ่งที่ฉันคิดถึงก็มีแค่เรื่องของคนคนเดียว
เพราะว่าฉันคิดถึงแค่คนคนนั้นเพียงคนเดียว